Geen onderdeel van een categorie

Beste redactie,

In ‘Weekblad Oosterhout’ lazen we met grote verbijstering een redactioneel stuk van één van uw redacteuren. Bol van de onjuistheden, suggesties en uw redacteur heeft blijkbaar nooit gehoord van hoor en wederhoor en het checken van feiten. Gebaseerd op onderbuikgevoel wordt er zelfs een advies aan uw lezers gegeven, te weten dat ze vooral géén hondje uit het buitenland moeten nemen.

Want daar hebben we het over. Uw redacteur is bij ons in beeld geweest voor een mogelijke adoptie van een hondje van Lesbos. In dat kader is er contact geweest met één van onze vrijwilligers.

Wie wij zijn? Wij zijn de dierenwelzijnsorganisatie GaGa Animal Care (genoemd in uw stukje) en zetten ons al jaren in met vele vrijwilligers om het lot van zwerfdieren op Lesbos te verbeteren. Een noodzaak, want deze dieren hebben een zwaar en keihard leven op straat en het lijden is groot.

 “Is onze vrijwilliger wel echt op Lesbos geweest? Slijt zij de honden als een autoverkoper?”

Er worden vraagtekens gezet bij het verhaal of onze vrijwilliger wel daadwerkelijk op Lesbos is geweest én of zij het betreffende hondje wel kent. Wij kunnen u vertellen: onze vrijwilliger is begin dit jaar vanwege een sterilisatieactie (tezamen met dierenartsen) hier geweest. Ze heeft zich toen ontfermd over het betreffende hondje Lianne. Dit hondje was niet gewend aan mensen, erg bang en onze vrijwilliger heeft elke dag aandacht besteed aan haar (en het zieke broertje van het hondje), om haar zo de eerste veiligheid te geven. Juist omdat ze zo betrokken was bij Lianne én omdat zij het er het meeste over kon vertellen, heeft zij als bemiddelaar het eerste contact met uw redacteur gehad.

Zij is ronduit in shock (en wij met haar) wat uw redacteur vervolgens over haar en onze stichting beweert. Die u met naam en toenaam noemt. Zij zou niet op Lesbos geweest zijn (hier heeft zij notabene zelfs foto’s van gestuurd), zij wordt vergeleken met een autoverkoper (omdat ze het hondje aanbeveelt alsof het een favoriet automodel is?) en wij zouden werken op provisie-basis.

Klinkklare onzin en deze suggesties staan volledig haaks op alle goede intenties die zij én al onze vrijwilligers hebben. Wij willen namelijk meehelpen aan een beter leven voor zwerfdieren én vaak wordt er juist geld bijgelegd om dit te doen.

‘Verdienen wij als stichting tegen dierenleed hier goed aan?

Ook willen we graag de geciteerde dierenarts aanhalen (die hoogst waarschijnlijk nog nooit  een voet op Lesbos heeft gezet). Deze doet de uitspraak dat hij wel eens ‘die geïmporteerde joekels gezien had’ en zegt daarbovenop ‘hier gaat meer handel in om dan in de drugshandel.” Ook suggereert de dierenarts in uw stukje dat het wel eens doorgestoken kaart zou kunnen zijn ‘ze zitten altijd op van die zielige plekken waar ook veel bootvluchtelingen zitten en Roemenië”. Wat slaan uw dierenarts (indien dit inderdaad gezegd is) en uw redacteur hier de plank ongelooflijk mis.

Hoe het echt zit? Wij zetten ons al jaren in om zwerfdieren een beter leven te geven!

Want wat gebeurt er namelijk echt? Wij zijn al jaren bezig met sterilisatieacties ter plaatse, opvang en bemiddeling van verwaarloosde dieren om echt een verschil te maken voor de dieren in nood. Vrijwilligers doen dit belangeloos en onze organisatie is zonder winstoogmerk en in Nederland geregistreerd met een KVK, RSIN en UBN nummer. Kortom we bestaan echt en zijn al jaren een formeel opererende stichting én zelfs een begrip op het eiland Lesbos.


De realiteit? Dolblije adoptanten die hún (ex-zwerf)hondje in de armen sluiten

Als uw redacteur zich echt in ons verdiept had, had hij geweten dat wij uiterst zorgvuldig ons werk doen. Dat wij over goede informatie beschikken over de honden komend van onze vrijwilligers op Lesbos, zodat wij kunnen vertellen over de karakters van de honden, dat we zorgen voor alle benodigde vaccinaties en bloedtesten én dat onze vrijwilligers altijd een huisbezoek doen bij adoptanten in spé. 

Dan had hij kunnen weten dat wij al 20 jaar bezig zijn en jaarlijks meerdere castratie- en sterilisatieprogramma’s organiseren op Lesbos. Ook locals brengen nu hun honden en katten, zodat de situatie ter plekke echt verandert. En dat wij voor educatie en voorlichting zorgen om te trachten de stroom pups binnen de perken te houden.

Ook had hij op onze Facebook groepen de dolblije adoptanten gezien die hun hondje ophalen op Schiphol en geweten van onze jaarlijkse reünie, waar over de 100 adoptanten meelopen met hun Griekse hond.

 

Het artikel heeft ons diep gekwetst

Natuurlijk zijn er misstanden (zoals in elke branche er misstanden zijn), maar scheer ons niet over één kam. Het artikel heeft onze vrijwilligers diep gekwetst, heeft onze stichting en andere goedwillende dierenwelzijnsorganisaties in een kwaad daglicht gezet én schoffeert onze adoptanten. Ook roept uw redacteur aan het eind van het artikel lezers op, voordeel te doen met zijn bevindingen. Hiermee richt hij enorme schade aan, niet alleen reputatieschade aan onze organisatie, maar ook draagt het bij aan de negatieve beeldvorming van ‘honden uit het buitenland’ in het algemeen. 

Als uw krant niet zorgt voor wederhoor, zorgen wij hier zelf voor!

Omdat het artikel zó niet recht doet aan de realiteit, zullen wij een actie starten op onze Facebook-groepen met een oproep aan onze adoptanten, betrokkenen en vrijwilligers om hún verhaal naar jullie krant te mailen.

Excuses én een rectificatie willen wij van u

Naast volledige rectificatie van het artikel in uw krant, eisen wij tevens publicatie van een apart stuk over onze kant van het verhaal én ook een excuus van uw kant aan onze stichting en vrijwilligers. Ook zou het getuigen van respect als uw redacteur een persoonlijk excuus maakt aan onze betreffende vrijwilliger.

En hopelijk zal uw redacteur dan in de toekomst zijn journalistieke uitlatingen baseren op feiten i.p.v. subjectieve informatie brengen als objectieve bevindingen.